Home
Mail ons sitemap Laatste updates
 
   
  Column Jaap: Met mijn zusters naar het kasteel van Alanya klimmen

geschreven in januari 2013 voor wereldwijzer


Zijn we net door drukte en hitte van de zomer heen, komen mijn drie zusters eind september een weekje langs. Als wij met zijn vieren bezit nemen van een terrasje, is het meer dan duidelijk dat we aanwezig zijn. We weten dat zelf ook wel, maar we komen elkaar niet zo heel veel tegen en dan is er veel te vertellen. Toen ik ze ophaalde van het vliegveld werd al direct gevraagd of we nog wat leuke dingen gingen doen in de komende week.

Zoiets zeg je bij mij maar één keer en dan ga ik direct de mogelijkheden na. Een probleem was dat mijn oudste zus op een knie operatie wacht, en dus zo goed als uitgeschakeld was. Het positieve daaraan was dat Mieke de meeste dingen in de directe omgeving al eens gezien heeft en dat genoeg vindt en het dus niet erg vond om met mijn oudste zus thuis te blijven. In het avond beraad kwamen de volgende zaken boven: geen lange autoritten, een mix van natuur en geschiedenis, mocht best sportief zijn.

De eerste dag was om bij te komen en even te genieten van ons huisje met zwembad in een warm land. Barbecue in de avond en de dag was daarmee met het nodige gekakel van ons alle vier aangenaam maar te snel voorbij.

Het kasteel van Alanya
Mieke had ons afgezet in de buurt van de haven en wij zouden binnendoor naar boven lopen. Iets wat ik al eerder gedaan had en het is echt leuk om te doen. Je begint bij de Redtower waar deze keer direct opviel hoe mooi alles opgeknapt is. Veel is gedaan door de gemeente, maar particulieren die daar huizen bezitten, hadden ook flink hun best gedaan. Je loopt door straatjes die meestal niet breed genoeg zijn voor auto’s en uiteraard flink steil. Veel huizen zijn, of worden weer opgeknapt in Ottomaanse stijl: de bovenste etage iets groter dan de onderste etage. De bovenste etage wordt in hout vakwerk gebouwd uitgeraggeld en af getimmerd. Prachtig werk!

We kwamen al snel via een poort in de oorspronkelijke stadsmuur bij een mogelijkheid om linksaf of rechtsaf te gaan. Dat is tegenover een politiebureau waar op een bankje een enorme agent zat. Volgens ons kon hij ook niets meer dan alleen zitten. En hij wees alle toeristen die daar aankwamen naar recht als zij naar het kasteel wilden. Ik kon mij van de vorige keer herinneren dat je dan op de 'grote' weg terecht kwam en dat was niet onze bedoeling. Wij zijn dus links gegaan. De eerste indrukken, erg mooi en onbegrijpelijk dat ze alle bouwmaterialen in het verleden hier hebben gekregen. De route was af en toe met blauwe verf gemarkeerd: mooie uitzichten en veel resten van ruïnes

Op een gegeven moment kwamen we twee Duitse jongens tegen die beduidend sneller waren dan wij. Dat was op een punt dat we steil de berg op konden of de route vervolgen. Ik meende te weten dat als je de route zou volgen, je helemaal om de berg heen zou lopen. Wel mooi, maar we hadden met Mieke afgesproken om elkaar te treffen in een lokanta bijna boven op de berg. Zoiets heb ik ook tegen die Duitse jongens verteld dus die gingen ook de steile route. Het werd best spannend met een zus die een instabiele knie had (mijn tweede zus met een knie met een verhaal) door een motor ongeluk en mijn andere zus die licht astma heeft. Het was een beetje 'de blinde die de manke helpt' en mijn geweten begon te knagen. Verkeerde beslissing? “Weer naar beneden is geen optie”, zei de zus met de instabiele knie. En om het geheel op te leuken, kwamen de twee Duitsers weer naar beneden gerend.

Gelukkig bleek dat zij geschrokken waren van een hond die daar ergens liep te blaffen. We zijn met zijn vijfen verder gegaan. De jongens waren erg behulpzaam en daar was ik erg blij mee. We kwamen bij een terrasmuur van c.a. 1,50 meter hoog. En aan de voet van die muur liep die hond te ijsberen. Het leek erop dat die daar terecht was gekomen en vast zat.

We hebben eerst de dames omhoog gewerkt en daarna heb ik de hond vastgehouden waardoor Duitse jongens omhoog konden. De hond werd steeds onrustiger en begon echt triest te blaffen. Dus met medewerking van mijn zussen de hond ook maar omhoog gewerkt en die werd daarmee direct ons maatje. Dat laatste vonden de jongens wat minder leuk. We kwamen bij een stukje dat helemaal vol lag met glas van flessen. Voor 'blote' honden voeten niet zo'n goed idee. Maar die koos uiteindelijk een eigen richting. Wij konden onder belangstelling van vele toeristen een stalen trap beklimmen, over een hek klimmen waarna we aankwamen op een uitzichtpunt van de officiële weg

Wij zijn verder gelopen met een gezicht of we dat elke dag zo deden. Nog een klein stukje over de weg door het dorp. Direct na het dorp nog een stukje afgesneden waarmee we op het terras van de eerder genoemde lokanta kwamen met een perfecte timing, want Mieke stond daar met mijn oudste zus.

Na een lunch met z'n allen, waren we toch weer zo eigenwijs dat we ook terug wilden lopen. Alleen wel een makkelijker route. In het dorp stond een dametje te stoeien met haar uitgestalde kleden in de wind en gezien mijn lengte, kon ik haar makkelijk helpen. Zo ontstond weer een klein dialoogje en zij heeft ons op weg geholpen met een wandelroute naar beneden. Ergens op een hoekje stond een man met sinaasappels en een persje en dat lustten de dames wel. Voor een luttel bedrag verse sinaasappelsap en een gesprek.

"Nee, hij stond niet voor zijn eigen huis." Het was het huis van zijn broer. Hij woonde daar. Ja, dit huis was pas opgeknapt. Nee, volgens hem had zijn broer alles betaald. Helaas kon hij niet vertellen hoe oud de oorsprong van het huis was. Wat wij ons niet realiseerden, was dat Mieke ergens in het zelfde dorp op ons stond te wachten. Mieke en mijn oudste zus waren met de auto een stuk naar beneden gereden en hadden lopen shoppen daar. Zij gingen ervan uit dat we langs zouden komen lopen. We zijn elkaar in de haven weer tegengekomen. Volgens mij hadden de dames hun natuur, cultuur en beweging gehad. Het waren een paar aangename uren.
uitzicht vanaf de berg met kasteel over Alanya
een van de vele straatjes met mooi opgeknapte ottemaanse huizen
een toren met een stadspoort in de muur aan de haven kant van Alanya
zo zijn we naar boven geklommen, boven in zie je een deel (vierkant) van de redtower
hier over het hek geklommen om weer op de weg te komen