Home
Mail ons sitemap Laatste updates
 
   
 

Column Jaap: Vliegend water, forellen en een theehuis


geschreven in oktober 2012 voor wereldwijzer

In het Turkse dorp waar wij leven zie je drie kilometer richting het zuiden de Middellandse zee en naar het noorden het Taurusgebergte. Dit gebergte heeft in onze omgeving toppen van rond de 2400 meter. De meeste steden hier in de buurt liggen op het vlakkere gedeelte tussen het Taurus en de kust. Alanya is één van die steden en is erg toeristisch. Het inwoneraantal is zomers twee maal zo groot. De Turkse bevolking is merendeels modern, soms Koerdisch, en een gedeelte van de bevolking leeft van de toeristen en de buitenlandse inwoners. De Alanya Turk is een hele andere Turk dan de Turk die dertig kilometer van de kust af in de laagvlakten van het Taurus leeft. Binnen onze beleving is daar de tijd een beetje stil blijven staan. Mijn hart ligt bij deze meer traditionele Turk.

Mieke's zus was eind mei bij ons en zij is, net als ik, graag op pad. Eén van de tripjes die ik samen met haar gedaan heb, was naar de “uçansu şelalesi” (uçansu = vliegend water, şelalesi = waterval). Je gaat in het dorp Konaklı richting het Taurusgebergte en dat gedurende circa negentig kilometer over een weg die een gemiddelde snelheid toelaat van ongeveer 30 KM p/uur. Maar MOOI. Slingerend tussen begroeide berghellingen word je na elke bocht beloond met een ander geweldig uitzicht. In mei zag je regelmatig bergtoppen met sneeuw, terwijl de temperatuur waar wij reden een aangename 22 graden was. We hebben onderweg nauwelijks mensen of auto's gezien.

Ineke verbruikt meer koffie dan mijn auto benzine. Dus bij een van de eerste borden waar 'restaurant' op stond een stop. Het bord beloofde een restaurant aan een waterval. Tussen de borden door lopend, belanden we op een begroeid en glad stenen trapje. Het ging een dicht begroeide helling af. Na de nodig aantal treden, bochten en twijfels weer een bordje. Nog 40 meter. Later hebben we beredeneerd dat het meters naar beneden waren. Het geluid van water werd steeds luider. Uiteindelijk werden we verrast door een strandje aan een snelstromende rivier. Op en rond het strandje was een soort rariteiten kabinet. Meubeltjes van gejut hout, decoraties van kalebassen, plastic flessen, kinderschoenen, tv schermen, eieren en nog veel meer gevonden spullen. Maar geen mens te zien! Rond gekeken met een beetje unheimisch gevoel. Nog twee plastic stoeltjes ontdekt die hoog in een boom gespijkerd waren. We vonden ook de 'woning' van de eigenaar. Een soort boomhut met veel plastic dichtgemaakt en er liep een elektriciteitssnoertje naartoe. In de 'woning' een ruisende radio. We hebben wat foto's gemaakt,enkele 'meubelstukken' uitgeprobeerd en een menukaart gevonden. Maar geen waterval zoals het bord beloofde. Zonder koffie in haar lijf vond Ineke de klim naar boven best pittig. Bovengekomen hebben we het bord nog eens secuur bestudeerd en zoals altijd, het zit in de kleine lettertjes: horizontale waterval. 

Twee kilometer verderop een adresje gevonden dat iets beter te bereiken was en aan dezelfde mooie rivier de Kargıcayı lag. Deze rivier loopt langs de weg naar het dorp Güzelbaĝ. Bij het verlaten van die lokanta kwam de eigenaar afscheid nemen door een sterk ruikende bloem te plukken die hij aan mij aanbood, met het verzoek die aan Ineke te geven en haar te bedanken voor het bezoek. Dat lossen de Turken in Alanya anders op. We vervolgen onze weg naar Gündoğmuş en wilden daar wat eten en koffie voor Ineke scoren. We hebben het opgegeven; de enige lokanta die we gevonden hebben, bleek gesloten. We hebben wat eten en drinken bij een market gekocht. 

We hebben even moeten zoeken om de weg naar het dorp Köprulü te vinden. Onderweg zag Ineke een erg klein geïmproviseerd bord met “şelalesi” er opgeschreven. Het wees bijna recht naar achter. Een draai van bijna 180 graden, daarna een onverharde weg die eindigde in een parkeerplek onder de bomen. Toen een paar treetjes af en …. adembenemend! Een kleine vallei met een Turks lokanta en prieeltjes - dat was grappig - maar die waterval! Een ruim gebied werd door hele kleine druppeltjes beregend. Onderweg hebben we in korte mouwtjes van het voorjaars zonnetje kunnen genieten. Maar hier was het een paar graden koeler. We bleken op het goede moment daar te zijn. Door de extreme regenval in eerdere maanden was de hoeveelheid water gewelddadig! Het water spoot uit diverse gaten in een nauwe kloof. Donderend geweld met veel lawaai. Nadat we tien minuten hebben staan staren, stond de eigenaar van de lokanta naast ons. Na de nodige beleefdheden "hoşgeldiniz" "hoşbulduk" "nasılsınız" en meer flapte ik, nog gebiologeerd door al dat water geweld, "Allah bu iş yapiyor" uit. "Dit is gemaakt door God". Althans, dat hoopte ik. De naam Allah gebruik je niet zomaar! Hij schoot gelukkig in de lach en we hebben op zijn Turks geknuffeld.

Lekker forelletje van de gril gegeten met salade, frietjes en uiteraard na afloop thee voor mij en koffie voor Ineke. Ik voel me op zo'n moment echt een beetje Turk. Jammer voor Ineke, maar ik doe het woord. Ook voor haar. Weer een moment dat ik mij realiseer dat de Alanya Turken niet van de vrouwen af kunnen blijven. Het is onschuldig, maar niet hun cultuur en ik stoor me af en toe aan dat 'popie Jopie' gedrag. Maar aan de andere kant realiseer ik mij dat het kennelijk een 'product' is dat de toeristen zo leuk vinden.

Hoog tijd om terug te gaan. Maar eerst nog even in het dorp Köprülü zelf gekeken dat nog een paar kilometer verder lag. Wat een mooi en nog oorspronkelijke dorp (denk ik). Mooie plaatjes met een hooggelegen boerderij langs de weg waar de koeien naar beneden naar ons keken. Aan de overkant van het dal, besneeuwde toppen.

De tijd begon te dringen en we zijn vlot teruggereden. Onderweg nog een noodzakelijke stop doordat we omsingeld werden door geiten die opgedreven werden. Twintig kilometer voor Güzelbaĝ stond een man op de weg. Hij probeerde vervoer te krijgen. Ik kan het niet laten en ben gestopt. Hij wilde naar Güzelbaĝ en of hij mee kon rijden. Ik moest wel even wachten; hij moest nog wat pakken. Hij pakte achter zijn huisje vandaan: twee oude auto accu’s die mee moesten. De man nam afscheid van zijn vrouw die in de deuropening stond. Zij waren beide traditioneel gekleed en het was zichtbaar dat zij het niet breed hadden. Gebruinde handen, getaand hoofd en allebei zo'n broek met het kruis tussen de knieën. Kortom: de Turk die wat hij heeft, met je wil delen.

Onderweg hebben we geprobeerd te communiceren, maar mijn Alanees buitenlands accent begreep hij niet echt en ik zijn Turks niet. Maar uiteindelijk wist ik dat hij in dienst had gezeten en waar hij gediend had, wat hij in Güzelbaĝ met de accu’s moest doen en nog veel meer. We hebben hem afgeleverd op de plaatselijke sanayi (industrieterrein). Het onverharde terrein leek meer op een autosloperij. Bij het uitstappen heb ik de nodige handjes moeten schudden. Nadat we de accu’s uitgeladen hadden, zijn wij weggereden. KOFFIE, natuurlijk Ineke. 

We zijn bij een Theehuis beland waar buiten, aan een oude tafel, een paar mannen zaten die er ouder uitzagen dan de tafel. We werden met nieuwsgierigheid bekeken, maar er werd niet veel gezegd. Ik ben naar binnen gegaan om te vragen of mijn 'vrouw' en ik koffie konden krijgen. Er werd wat met stoelen gerommeld en uiteindelijk zat Ineke op een stoel, daarna volgde ik en dan de rest aan de tafel. Ik zat tussen de groep en Ineke. Veel blikken, een paar beleefdheden en toen een bakkie Nescafé. In het zonnetje zittend, kijkend in een straat van een traditioneel Turks dorp. 
Opeens komt daar een oude Turkse man zwaaiend en roepend aangelopen. Iedereen keek en het duurde een paar minuten voor wij ons realiseerde dat het voor ons was. De accu man!

Uiteraard op zijn Turks geknuffeld en hij schoof daarna tussen de andere mannen aan de tafel. Ik kon hun gesprek enigszins volgen."Dit waren zijn vrienden uit Nederland. Hij was met ze meegereden!" Je zag dat de man in de straat hiërarchie aan het scoren was. "Yakop is gepensioneerd en woont in de buurt van Alanya en zij zijn bij de waterval wezen kijken." Nadat de koffie op was zijn we opgestaan en heb ik het spel nog een beetje doorgezet. We hebben afscheid genomen alsof we elkaar kenden. "Misschien kom ik nog langs." "Inshallah belki dönüyorum, görüşmek üzere".
.

.

De borden restaurant bij een waterval (horizontaal)
Het rariteiten cabinet aan een horizontale waterval
Onderweg
vliegend water
Donderend geweld
vind de koe
Boe
Geiten hadden voorrang